Włochy: Skrzypce Paganiniego

-

Dzisiejsze święto Wyzwolenia Włoch spędzam w Genui. To właśnie to miasto w 1945 roku odzyskali partyzanci. Mam sporo wolnego czasu na muzea i tak oto trafiam na wyjątkowe skrzypce Paganiniego, które tak kochał i które podarował rodzinnemu miastu. My mamy 1 Maja, Włosi 25 kwietnia. Obeszłam miasto, wypiłam przy okazji z 2 kawy, zjadłam lasagne z genueńskim pesto i zrobiłam 20000 kroków. Po drodze wgryzłam się w temat Paganiniego, co go przedstawili niczym diabła, bo miał taki talent, że szeptano, iż pomaga mu sam pan piekieł. Biedne dziecko zamknięte w pokoiku musiało ćwiczyć już w wieku 3 lat po 10-12 godzin dziennie. Ojciec liczył na zysk, zatrudniał najlepszych nauczycieli, a dzieciak ćwiczył do bólu. Miał wzloty i upadki, te ostatnie głównie przez kobiety, ale jego palce, długie i giętkie potrafiły tak grać, że wątpiono w jego naturalny talent i podejrzewano wsparcie sił pozaziemskich, a dokładniej piekielnych. Genua to rodzinne miasto mistrza. Dzięki Fabrizii, mojej przewodniczce odkrywam jego zakamarki. Najbardziej mnie fascynuje jak ona potrafiła ominąć te zaułki pełne pań nienajcięższych obyczajów, o które co chwilę się potykam, o wyrzeźbionych skalpelem tyłkach nienaturalnych rozmiarów w spódniczkach do połowy siedzenia. Tak, zdecydowanie Genua to miasto portowe, miasto bardzo autentyczne, dość tanie i rozległe. Upchać 570 tysięcy ludzi między góry i morze to trudne zadanie. Nie pamiętam kiedy ostatnio tu byłam, ale Fabrizia ma mój numer w telefonie, więc kiedyś musiałam tu już być. Obiad w rozsądnej cenie dostaniemy. Jest też gdzie spacerować. Jak nie muzea, to Akwarium czy punkty widokowe powinny nam zająć sporo czasu. Dla mnie jest to świeży powiew, niczym morska bryza, bo rzadko tu bywam, ale coś czuję, że wrócę tu wkrótce. To będzie liguryjski sezon...






Pukiel włosów Paganiniego


To te skrzypce!





























Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kambodża: Spokojnie, w południe już będziemy poza krajem

-
Obraz
Angkor nadal lewituje Od tygodnia jeżdżę po krajach objętych konfliktem granicznym: Tajlandii i Kambodży. Sytuacja nie obejmuje stref turystycznych, od 3 dni trwa eskalacja i ewakuacje, ale tylko na granicy. Obecnie Tajowie ewakuowali 138 tysięcy ludzi, ale i w Kambodży rozpoczęto czyszczenie granicy. Wczoraj jadąc z Siem Reap do Phonm Penh, około 300km na południe, widzieliśmy sporo wozów z dobytkiem i rodzinami na rejestracjach z północnych prowincji Kambodży. Jechały małe chińskie traktory, a na pace z prowizorycznym zadaszeniem z worków dzieci, kobiety, motory, worki ryżu, jakieś sprzęty. Tylko jeden mały konwój wojskowy jechał w przeciwną stronę, bo wojsko wzmocnione osobistą strażą przywódców kraju już tam jest od 2 miesięcy. W przyszłym roku w Kambodży rusza powszechny pobór do wojska na 2 letnie szkolenie męższczyzn w wieku 18 do 30 lat. Sporo ludzi z granicy ucieka do rodzin albo będą szukać schronienia w świątyniach, bo tam są duże zadaszone przestrzenie zdolne pomieścić ucho...
Czytaj więcej

Indie: Gdzie się podziała egzotyka tamtych dni??

-
Obraz
Wiedziałam, że Indie się rozwijają w tempie ponad 8 procent rocznie. Od wczoraj obserwuję przeskok cywilizacyjny od średniowiecza do całkiem spoko nowoczesności. Może też mnie mniej razi ten syf, ale jednak. Drogi asfaltowe, jakiegoś dramatu z korkiem koło Delhi nie było. Mandawa była wiochą, gdzie nie było dróg i chodziło się po śmieciach, a jest całkiem normalnym azjatyckim miasteczkiem. Zabytki jak niszczały, tak niszczeją i się sypią, ale cudów nie oczekiwałam. Tak, stała na drodze krowa, w sumie byk. Nie było jednak przeskakiwania pomiędzy krowimi plackami. Z boczku fachowy wycementowany rynsztok. Tak, były magnesy: promocja 2 w cenie dolara! Tak, przylazł cinkciarz zawezwany do hotelu. To co mnie zdziwiło, to drastyczne zmniejszenie egzotyki. No dobrze, że zahaczam o ten Radżastan, bo Indie już nie są czwartym światem i coraz bardziej zaczynam wierzyć, że to jakaś potęga gospodarcza z przemysłem kosmicznym i własną doliną krzemową. Tak, są kable na zewnątrz, ale wygląda to póki c...
Czytaj więcej

Kenia: Kwenda! Jedź! Amboseli czeka!

-
Obraz
Wjeżdżamy do Parku Narodowego Amboseli, co po masajsku oznacza "trąbę powietrzną". Faktycznie po kilku kilometrach widzimy, że się kurzy. To nagrzana ziemia z powiewami zimna od Kilimandżaro tworzy takie małe zjawiskowe trąby. Stop! Dach Afryki wreszcie się pokazał!  Gazele Thomsona (inaczej gazelopka sawannowa), słonie, zebry! Jedziemy! Kurzy się. Biała ziemia, nie czerwona jak w Tsavo. O! Gnu po lewej! Najbrzydsze? Ale jak?! Fajne są - wołają turyści. Impale na lewo! Naoglądaliśmy się zwierząt już od wczoraj. Cudownie, że tak wszystkich cieszy safari. Mijamy kolejne zebry, na prawo stadko gnu leniwie sie snuje po zielonej trawie. Tydzień temu przestało lać. Początek grudnia, wszystko zielone w Kenii. Czy to różowe na jeziorze to flamingi? Ooo! Ile ich tutaj! Nawet zebry po prawej przestały wywoływać emocje wobec tych różowych ptaków. Koło starej lodge stadko pawianów skubie w cieniu trawę. Mała wskakuje na mamę i zaciekawieniem nam się przygląda, po czym zeskakuje, by dosię...
Czytaj więcej